Peynir Gemisi

Gemici düğümü attı korkudan titreyen dişine. İpin diğer ucunu kapıya bağladı. Hafifçe yokladı acaba ip gelecek mi diye. "Fare mi yedi senin dişlerini" diyen teyze haklı çıkmıştı. Ağzının görünmeyen izbe yerlerinde fareler cirit atıyordu. Dolguları rögar kapakları gibi açıp içine saklanıyorlar, apse yapan dişe pense gibi yapışmaktan geri durmuyorlardı. Küçük siyah lekeler ve "geliyooor.". Çürüyen dişleri, kocaman binaların ağaç gibi devrilmesi.

Fareleri avlasın diye horoz şekerlerini kümeslerinden salıverdi. Dört bucak kovaladılar. Kaçarken bazılarının kuyrukları çürük dişlere takıldı. Orada sallanıp kaldılar. Güverteyi silecek miço kalmayınca fareler de terk etti, ilk kaptanın terk ettiği gemiyi. Her yerde kuyruklar. Maaş, pide, şeker...

Şeker kuyruklarında demişti konuşurken dişleri ağzından dışarı fırlayan teyze. Tüküre tüküre kendi çocuklarını, kazandıkları başarıları, nasıl birer birer evlenip gittiklerini, gelinlerin onlara nasıl eziyet ettiğini, büyüdüğün de aynı şeyin onun annesinin başına geleceğini anlattı durdu. Teyzeye dönüp "fare zehri" dedi. "Anneme fare zehirli kek yaptırmalıyım.". Göbeğini ovalarken ağzından akan suyu toparlamaya çalıştı. Geç kalmıştı artık. Ama yere düşmedi salyası. Göbeğinin üstüne düştü. Mavi gömleğinin üstünde küçük bir koyu renk oluşmuştu. Açık denizde yüzen bir balina gibi duruyordu.

Gömleğini çıkarıp haritanın izini sürmeye başladı. Dürbünü uzattı, gözetleme kulesinden gömünün bulunduğu adaya kadar. Tayfası olmayan savunmasız bir gemi. Karşısında hazinenin sahibi korsanlar. Birden patlayan şeker taarruzu başladı. Sular fokurduyordu. Yelkenler birbirine yapıştı. Dalgalarla bir sağa bir sola sürüklendi. hiçbir yere varamayacak gibi.

Durdu ve emrini verdi: "İskele alabanda!". Kaptan da oydu, tayfa da. Birbirine dolanmış halatları yelkenleri görünce çıldıracakmış gibi oldu. Baktı ki bir zamanlar farelerin yolculuk ettiği peynir gemisi lafla yürümüyordu. Kapıyı sertçe vurarak odasına girdi. Ağzındaki son diş de yere düştü.