Elhamdülillah diyebiliyorum sadece. Belki de sadece elhamdülillah demem yeterlidir. Ama demek istiyorum daha fazlasını, daha fazlasını hissetmek istiyorum. Elhamdülillah her şeye yeter de yetmiyor gibi. Aynı anda diyemediğim için belki de. Aynı anda desem, iki kere desem yetecek gibi. Kalbimle dilim bir olsa olacak gibi.
Sahtekar bir insan olmaktan ne zaman kurtulurum, ne zaman kalbimden geçenleri söyleyebilirim, ne zaman düşüncelerimi söyleyebilirim onu Allah bilir ama diyememek, dememek can yakıyor. Bu gece güzeldi. Güzelimi hatırladım, tek benim olmayan "güzelim" diyerek belki de güzelliğini kötülediğimi hatırladım, unutmamam gerekeni, aklımdan kalbimden bedenimden ruhumdan çıkartmamam gerekeni hatırladım. Kim olduğumu, kimden olduğumu, ne olduğumu, neden olduğumu, niye olduğumu; çok "n" çok "k" işte... Her şeyimi hatırladım.
Hiçbir şey olmak zor da, öyle olduğunu hissetmek kolay sanki. Her şeyin varken hiç olmak daha kolay sanki. Neyin, neden olduğunu anlaması böylece daha kolay oluyor sanki. Ya da ben kendimi abartıyorum, severim çünkü abartmayı. Neyin nereden, kimden geldiğini anlıyor gibisin sanki, elçiye zeval olmaz da.
İçimdeki zorlama hisleri ortadan kaldırdığımda, kaldırıncaya kadar yazmak istemediğimi fark ettim dipnot olarak bahsedeyim ve kapatayım. Çünkü sürekli çatışan insanlardan başka bir şey görmemeye başladım. Ben böyle hissettim, böyle değilsem Rabbim nasip etsin, öyleyken de sapıttırmasın... Amin...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder